ตั้งแต่ตอนเด็กๆเธอบอกผมว่าผมเหมาะกับการออกแบบ และเธอให้ผมออกแบบเสื้อผ้าให้เธอ เธอชอบบ่นเรื่องเสื้อผ้าว่า ตัวนี้ไม่เหมาะ อยากเปลี่ยนเป็นตัวนั้น
เมื่อโตขึ้นผมจึงรู้ว่าสิ่งที่ผมทำนั้นเรียกว่า การตามใจ พวกผู้ใหญ่ชอบหัวเราะและว่าผมว่าชอบตามใจเธอเหลือเกิน
ผมน่ะแค่ชอบเมื่อเธอมาอ้อน แม้ว่าเธอจะไม่ใช่ไข่มุก แต่ในสายตาของผมเธอดูเจิดจ้ายิ่งกว่าไข่มุกเสียอีก ผมคิดว่าผมคงหลงรักเธอเข้าแล้วจริงๆ...
ผมเขียนความในใจของผมลงในจดหมายสีแดงพร้อมส่งให้กับเธอ คำตอบสั้นๆของเธอทำให้ผมหลงรักเธอขึ้นไปอีก
"ฉันรอประโยคนี้จากนายมานานแล้วล่ะ" เธอตอบ....
ผมดีใจเป็นบ้า
ชุดเจ้าสาวที่ผมออกแบบมาเพื่อเธอ ผมแทบจะทนไม่ไหวเมื่อเห็นเธอใส่ชุดเจ้าสาวมายืนอยู่ตรงหน้าผม
ในตอนนี้ผมบอกได้แค่ว่า ผมรักเธอ... ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ไม่ว่าใครจะมาแยกเราออกจากกัน ขอแค่เธอรักผม ผมก็เป็นคนที่มีความสุขที่สุดแล้วล่ะ
End ปล.เกือบดีนะถ้าไม่ติดตรงทนไม่ไหว---
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น