ประธานนักศึกษาและไอดอลโรงเรียน

#ประธานนักศึกษา

พยาบาลเข้ามาถามคุณหมอคนนึงว่าสมัยนักเรียนคุณหมอเป็นยังไง


"ผมจะเล่าช่วงเวลาก่อนที่ผมจะเป็นหมอให้คุณฟัง"ผมตอบออกไป


"ในตอนนั้นผมเอาแต่เรียน จึงไม่ได้ใส่ใจครอบครัวของตัวเองเท่าไร"


"ผมมีน้องสาวอยู่1คน เราสนิทกันมาก แต่เมื่อน้องสาวของผมอายุได้5ขวบ ผมก็ได้รู้ว่าน้องสาวของผมป่วย"


"คืนหนึ่งผมได้ยินคุณพ่อกับคุณแม่คุยกันว่าน้องสาวของผมจะอยู่ได้แค่18ปี"


"ในตอนที่ผมรู้ว่าโรงพยาบาลให้สมัยนั้นไม่สามารถช่วยน้องสาวของผมได้ ผมจึงตัดสินใจว่าผมจะต้องเป็นหมอให้ได้"


"หลังจากนั้นผมก็สอบผ่าน และผมให้สัญญากับน้องสาวว่า ผมจะรักษาเธอให้ได้...."


"แต่ก่อนที่ผมจะได้เป็นหมอ...  มันก็สายไปแล้ว... น้องสาวของผมจากไปในตอนที่เธออายุครบ18ปี" ผมทำหน้าเศร้าเมื่อผมเงยหน้าขึ้น ก็สบตาเข้ากับนางพยาบาลที่ทำท่าทางสงสัยปนเศร้าที่สงสารผม


"ทำไมผมต้องเล่าให้คุณฟังขนาดนี้น่ะเหรอ? เพราะคุณเหมือนน้องสาวของผมมาก"


End ปล.จริงๆในเนื้อเรื่องส่วนของพี่ชายมีทิ้งท้ายไว้ว่า "เธอยังนอนหลับอยู่เหมือนตอนอายุ18ปี พี่จะต้องรักษาเธอให้ได้" ไม่เข้าใจเหมือนกันค่ะว่า น้องสาวตายไปแล้วหรือว่าแค่หลับไปเป็นเจ้าหญิงนิทรากันแน่


#ไอดอลโรงเรียน


"พี่ชายของฉันมีผมสีเหลืองทองอร่าม และพี่เขาขยันเรียนตั้งแต่เด็ก จึงไม่ค่อยสุงสิงกับใคร"


"เมื่อโตขึ้น ฉันก็อยากเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันกับพี่ ฉันจึงพยายามอย่างหนัก และได้พี่คอยช่วยสอนฉันตลอด"


"เพราะได้พี่คอยสอน จึงทำให้ฉันสอบเข้าได้ ฉันดีใจมากเพราะฉันจะได้ใกล้กับพี่มากขึ้น..."


"ฉันเคยถามพี่นะว่า ทำไมต้องเรียนมากขนาดนั้น? แต่พี่ไม่ตอบ ฉันแค่อยากให้พี่สนใจฉันมากขึ้น..."


"แต่ชีวิตนักศึกษาของฉันหมดไปอย่างรวดเร็ว ฉันเป็นลมโดยไม่รู้ตัวและตื่นขึ้นที่โรงพยาบาล"


"ฉันขอร้องคุณแม่ให้บอกความจริง... คุณแม่บอกกับฉันว่า โรคของฉันทำให้ฉันมีอายุได้แค่18ปีเท่านั้น..."


"แม่พยายามเก็บความเศร้าความเสียใจเอาไว้.... ฉันป่วยจริงๆเหรอ? ฉันได้แต่โกหกกับตัวเองว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง"


"ในวันที่พี่เรียนจบ พี่สัญญากับฉันว่าจะรักษาฉันให้ได้"

.

.

.

.

.

.

"พี่คะ...ฉันเชื่อในตัวพี่นะ..."

.

.

.

.

.

.

"เพื่อช่วยฉันพี่จะต้องเป็นหมอให้ได้ นั่นคือ....คำสาบานของพวกเรา"


End

ความรักวัยเด็ก

ความรักวัยเด็ก

ตอนเธออายุ5ขวบ พ่อแม่ของเธอพาเธอมาฮวาวี่ซึ่งเป็นสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์ของอาณาจักรลิลิส แต่เธอดันพลัดหลงกับพ่อแม่ของเธอ

ในตอนนั้นผมตามพ่อแม่ ไปเที่ยวฮวาวี่ ผมเจอเธอกำลังที่กำลังยืนร้องไห้อยู่ตรงทางเดิน(ริมถนน) ทำเอาผมตะลึง ผมคิดในใจว่า 'ในโลกนี้ยังมีสาวน้อยที่น่ารักขนาดนี้อยู่ด้วยเหรอ'

เด็กสาวมองไปที่เด็กผู้ชายคนนึงที่กำลังเดินเข้ามาด้วยความแปลกใจ 'ในโลกนี้ยังมีเด็กผู้ชายที่มีรอยยิ้มสดใสเหมือนพระอาทิตย์อยู่ด้วย' เธอคิด

เพื่อไม่ให้เธอกลัวและตกใจ ผมจึงหยิบตุ๊กตาหมีที่หล่นอยู่ข้างๆแล้วส่งให้เธอ ทำให้เธอใจเย็นและไม่ตื่นกลัวอีก

พ่อแม่ของผมเห็นแบบนั้นจึงเข้าไปช่วยเธอ ทำให้เธอได้เจอกับพ่อแม่ที่พลัดหลงกัน ในเวลานั้นทั้งผมและเธอที่ต่างก็ไร้เดียงสา ก็ได้เริ่มเป็นเพื่อนสนิทกัน

เมื่อเวลาผ่านไป....

ชายหนุ่มกำลังจับจ้องหญิงสาวที่ใส่ชุดเจ้าสาวกำลังเดินเข้าไปหาเขา เดินไปอย่างช้าๆ.... ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นเหมือนตอนเจอเธอครั้งแรก

รักสมัยเด็กนั้น ช่างบริสุทธิ์และมีแต่ความสุข เมล็ดเล็กๆค่อยๆเริ่มแตกหน่อออกมาเป็นความสัมพันธ์ มันดูสวยงามและเหมือนความฝันในเทพนิยายเชียวล่ะ

End

เย็บปักถักร้อย

ตั้งแต่ตอนเด็กๆเธอบอกผมว่าผมเหมาะกับการออกแบบ และเธอให้ผมออกแบบเสื้อผ้าให้เธอ เธอชอบบ่นเรื่องเสื้อผ้าว่า ตัวนี้ไม่เหมาะ อยากเปลี่ยนเป็นตัวนั้น

เมื่อโตขึ้นผมจึงรู้ว่าสิ่งที่ผมทำนั้นเรียกว่า การตามใจ พวกผู้ใหญ่ชอบหัวเราะและว่าผมว่าชอบตามใจเธอเหลือเกิน

ผมน่ะแค่ชอบเมื่อเธอมาอ้อน แม้ว่าเธอจะไม่ใช่ไข่มุก แต่ในสายตาของผมเธอดูเจิดจ้ายิ่งกว่าไข่มุกเสียอีก ผมคิดว่าผมคงหลงรักเธอเข้าแล้วจริงๆ...

ผมเขียนความในใจของผมลงในจดหมายสีแดงพร้อมส่งให้กับเธอ คำตอบสั้นๆของเธอทำให้ผมหลงรักเธอขึ้นไปอีก

"ฉันรอประโยคนี้จากนายมานานแล้วล่ะ" เธอตอบ....

ผมดีใจเป็นบ้า

ชุดเจ้าสาวที่ผมออกแบบมาเพื่อเธอ ผมแทบจะทนไม่ไหวเมื่อเห็นเธอใส่ชุดเจ้าสาวมายืนอยู่ตรงหน้าผม

ในตอนนี้ผมบอกได้แค่ว่า ผมรักเธอ... ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ไม่ว่าใครจะมาแยกเราออกจากกัน ขอแค่เธอรักผม ผมก็เป็นคนที่มีความสุขที่สุดแล้วล่ะ

End ปล.เกือบดีนะถ้าไม่ติดตรงทนไม่ไหว---